Altijd lente ...

Vandaag moest ik naar de tandarts. Normaal gezien zit ik daar niet zoveel mee in, maar het was een specialist voor een tand die al veel heeft meegemaakt, dus ik was nerveus. Serieus nerveus. Wat niet beterde na 3 kwartier in de wachtzaal zitten, waar ik continu gegil van mensen hoorde. OK, de Sinksefoor stond voor de deur, maar toch ;-)

Het was ook voor de eerste keer dat ik bij een tandarts met een assistente ben geweest. Dat maakt het extra leuk, gesprekjes als "Geef mij eens een boor" "Een grote of een kleine ?" "Niet te groot" ... "Oei, is ze niet te groot ? Ik dacht dat het een kleine was, maar nu ik ze zo zie naast die tand lijkt ze toch nogal groot" "Ik zal eens proberen"

Wtf ? Hebben die dingen geen nummerkes ofzo ? Bréipriemen hebben een nummer ffs !

Afijn, af en toe kwam er ook nog een mevrouw binnen een klapke doen, die geïnteresseerd mee in mijn bek stond te kijken, gezellig allemaal. Ik had ondertussen mijn eigen vingers zowat fijngenepen en lag gespannen in de stoel als tante Sidonie die stijl achterover slaat van de stress, je weet wel. Ik had ook gehoord dat de behandeling 1,5 uur ging duren, en de tandarts had genoeg aanspraak, zodat hij niets tegen mij niks zei.

Maar het viel allemaal uiteindelijk mee, sneller klaar dan verwacht. Olé, spoelen en klaar, wijlie weg !

Helaas. Tijdelijke vulling, ik mag nóg een keer. "En leg maar een afspraak van zeker 1,5 uur vast want er is veel werk aan". Jeuj :-(